De eerste “luistersessie” van de minister in Aalst verliep vlot. Zijn ongedwongen aanpak slaat aan en zorgt voor een goed gevulde vragen- en opmerkingenronde. Het publiek was alert en verviel tot mijn verbazing niet in een klaagzang.
Dank zij de inventiviteit van de organisator? (groene en rode kaart) kregen we heel vlug zicht op de geledingen die het onderwijsveld vertegenwoordigden. Het viel op dat quasi alle onderwijsniveaus vertegenwoordigd waren.
De aanpak van de moderator was kort, krachtig en sturend waar het moest. Het animatieteam zorgde als afsluiter voor een ludieke samenvatting van een aantal heikele problemen die aangekaart werden. Dit werd door de aanwezigen ten volle gesmaakt.

Martine Roeland, 03/03/2010

Degene die op woensdag 10 februari zich naar Aalst begeven hebben om aan de minister van Onderwijs, Pascal Smet, hun (soms letterlijk) ei kwijt te geraken, verdienen op het minst een standbeeld voor moed en onwaarschijnlijke zelfopoffering. De weergoden hadden immers niet begrepen dat de “professionals” waarmee minister Smet een afspraak had, zich niet zouden laten afschrikken door ijzel, sneeuw, vrieskou, spekgladde wegen en een slippertje hier en daar. De zaal liep (tot onze eigen verbazing) snel vol, en wat onzeker gebabbel hier en daar verraadde dat het concept “zeg het hem zelf” met (al dan niet jeugdig) enthousiasme werd onthaald.

Het idee dat een minister voor de verandering slechts kort een intro zou houden en daarna de anderen zou laten spreken, het was (en laat ons eerlijk zijn, is ook nog altijd) een nieuw gegeven in Vlaanderen – en ik durf zelfs zeggen – ver daarbuiten.

Improvisatietheater “In Spinazie” warmde iedereen op met rode en groene kaarten om de voorgesteld statements goed- dan wel af te keuren, waarna we echt van start gingen. Binnen de kortste keer stond de zaal in rep en roer met woord, wederwoord, luisteren, gniffelen, lachen, praten, uitleg vragen – krijgen – geven, voorbeelden aanhalen, problemen signaleren maar minstens even vaak ook voorstellen tot verbetering doen, en zo kan ik nog wel even verderdoen. De methode van Pistache, grote (kleuter)klassen, vraag naar meer middelen, taalonderwijs en taalcoach, de mentoren, de uitval van jonge leerkrachten, de GON-begeleiding, de hervorming van het secundair onderwijs, elders verworven competenties, godsdienstlessen, het buitengewoon onderwijs en ten slotte de CLB’s – geen onderwerp bleef ongemoeid. Toen de minister als ware huwelijksconsulent geïnterpelleerd werd over het voortbestaan van Notenleer (door de echtgenoot van een leerkracht die in avondwerk aan het werk was) en door zijn antwoord de Valentijn en huwelijksviering van betrokkene goed gemaakt had, hield de zaal het even niet meer uit – een luide bulderlach in t kwadraat weerklonk in het cultureel centrum.

Helemaal boeiend werd het op het ogenblik dat de zaal op elkaar begon te reageren en de ene mening de andere uitlokte. Ook in de zaal was een consensus niet altijd aanwezig – goed doen voor iedereen is dus geen sinecure – lang leve de democratie. De juridisering van het onderwijs werd door alle aanwezigen (de minister – zelf jurist – op kop) unaniem aan de kaak gesteld – de samenleving heeft hier immers een grote verantwoordelijkheid te dragen. De getuigenissen geven aan dat leerkrachten immers al te vaak dreigen te verzinken in het bijhouden van een minuscule administratie om weerwoord te kunnen bieden aan wat mogelijks een geschil met ouders zou kunnen worden. Dat zij daardoor steeds minder echt met de kern van de zaak – de kindjes – kunnen bezig zijn, beroert deze ouders blijkbaar een stuk minder. En dat… is dan weer voer voor de avonden met de ouders, leerlingen en uiteraard ook nog andere leerkrachten – ik kan niet anders dan iedereen een “ei”volle avond toewensen. Want niet alleen de avond zelf was de moeite, de afsluitende samenvatting ervan door het theatergezelschap gaf op onwaarschijnlijk ludieke en bij momenten hilarische manier aan wat allemaal leefde die avond en dat blijft mij toch het meeste bij… Wordt vervolgd… Allen daarheen en welkom!

Nancy De Vogelaere, 03/03/2010

Het eerste ei in Mechelen
De stadschouwburg in Mechelen is naast de Garage en het Arsenaal één van mijn favoriete plekken. Om na mijn drukke werkdag er tijdig te geraken, had ik mij in zeven haasten gedoucht en gegeten. Mijn afwas op het aanrecht laten staan. Anders zou ik zeker te laat zou komen en dat wou ik voor een keertje echt niet…
Zodra ik het gebouw met provinciale sterallures binnenging, wist ik dat alles in zijn plooi ging vallen. Alles straalt een heel ontspannen sfeer in het gebouw uit: de dikke donkerrode tapijten, de elegante trap en de zalige zetels in de zaal… Het was voor mij een bijzonder gevoel want meestal ga ik alleen naar de stadschouwburg voor een concert. En zeker niet om te werken.
De try-out was in ons beleidsdomein wel blijven nazinderen. Ergens vond ik deze tweede avond in Mechelen daarom extra spannend omdat we niet wisten wat we konden verwachten. Zouden de professionals terug zo constructief zijn? Ik hoopte stiekem dat deze twee ontmoetingsdag ook zo vlot zou verlopen als de avond in Aalst.
Toen ik de donkere zaal binnen ging, viel me op hoe divers het publiek in de zaal wel was. Wel waren de vrouwen, zoals in veel scholen van nu, een beetje in de meerderheid.
Het werd pas echt stil in de zaal met de openingstoespraak van de Minister. Na de rode en groene kaarten van Inspinazie volgde een serene vragenronde. De rust en de beleefdheid waarmee de vragen werden gesteld, trof me. Net zoals de bereidheid om er samen aan te werken. Ik beeldde me in hoe ik zou reageren, mocht ik een te kleine klas met teveel luidkeelse kleutertjes zou moeten staan. Mijn bewondering steeg nog meer voor de leerkrachten van nu.
Moe en voldaan van deze verrijkende ervaring verliet ik de stadschouwburg. (Terug naar mijn afwas die thuis op mij stond te wachten.)

Kris Van den Broeck, 04/03/2010

Ik was bang dat de opkomst zou tegenvallen, dat aspect heb je immers niet in de hand, maar dat was niet het geval. De zaal was voor driekwart gevuld, dus dat was al een goed begin. Dan was het afwachten naar de aanpak, hoe begin je aan zoiets? Ook dat liep vlot: het filmpje van de campagne en een inleidend woord van de minister en dan was het de beurt aan de zaal. De spits afbijten is het moeilijkste moment, gelukkig was er snel iemand die een eerste opmerking kwijt wou en toen ging het als vanzelf. De onderwerpen waren te verwachten: kleuterjuffen met grote aantallen kleutertjes, mentoren, stelsel TBS 58+, anciënniteit zij-instromers, pedagogische coördinatie, problematiek van de multiculturele scholen, werkdruk directeurs basisonderwijs, tekort administratieve ondersteuning basisonderwijs, bevoegdheidsverdeling CDBSO, maximumfactuur,…De interactie heeft een positieve indruk op mij achter gelaten, en ik denk ook aan de rest van de zaal, ze konden hun ‘ei’ eens kwijt en dat lucht op, zelfs als er geen directe oplossingen tegenover kunnen worden gesteld gezien de tijden van crisis. De zaal was op dreef en wou zelfs langer doorgaan dan gepland. De minister antwoordde vlot, de moderator moest amper tussenkomen. De afsluiter van ‘in spinazie’ leek in eerste instantie overbodig, maar achteraf gezien toch wel grappig na al dat serieuze werk. De mogelijkheid om achteraf vragen te laten noteren was ook nuttig, vooral voor de mensen die uiteindelijk hun ei niet waren kwijtgeraakt of hun vraag niet hadden durven stellen, al waren dat er gelukkig niet al te veel. Ik heb maar één ding gemist en dat was een drankje, al was het maar één en ik wou er gerust een paar euro’s aan betalen, om zo een dorstige lange avond door te spoelen. En ik had het gevoel dat ik daarin niet alleen was...

Inge De Luyck, 04/03/2010